ก้อนหินแห่งความคิดถึง

"ก้อนหินแห่งความคิดถึง"

ต่อจากนี้ นี่คือนิทานความรัก ระหว่าง "กระต่าย" กับ "เต่า" มันเป็นเรื่องที่แปลกมากเมื่อกระต่ายตกหลุมรักเต่า กระต่ายชอบในความแตกต่างระหว่างพวกมัน กระต่ายวิ่งเร็ว เต่าวิ่งช้าหรือเรียกว่าคลานก็ได้ กระต่ายขนปุกปุย ส่วนเต่ามีแต่กระดองแข็งๆ แต่ทำไปทำมาทั้งคู่ก็ตัดสินใจ "คบกัน" 

กระต่ายและเต่าเลือกที่จะใช้ก้อนหินแห่งความคิดถึงบนชายหาดแห่งความรัก มาเป็นเครื่องมือนัดพบ โดยที่ทั้งกระต่ายและเต่าจะมีตะกร้าคนละ 1 ใบ ที่ต่างให้สัญญาว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่คิดถึงกัน จะหยิบก้อนหินแห่งความคิดถึงใส่ตะกร้าไว้ทีละก้อน และเมื่อใดก็ตามที่หินเต็มตะกร้าก็จะมาหากันที่ชายหาดแห่งรัก....

เจ้ากระต่ายเฝ้าแต่คิดถึงเต่า มันเติมก้อนหินแห่งความคิดถึงไปเรื่อยๆ เพียงแค่ข้ามวัน ตะกร้าของมันก็เต็ม....กระต่ายรีบวิ่งไปหาเต่ายังที่นัดหมาย แต่มันยืนรออยู่อย่างนั้นก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเต่า

กระต่าย รอแล้วรอเล่า "เมื่อไหร่หนาเจ้าเต่าจะมาสักที" กระต่ายไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น แม้แต่นอนหลับตา เพราะมันกลัวว่า เต่าอาจสะสมก้อนหินแห่งความคิดถึงจนเต็มตะกร้าแล้วมาหามันตอนมันนอนหลับก็ได้...แต่ความหวังของกระต่ายดูท่าจะไม่เป็นความจริง มันไม่ได้กินอะไร ไม่ได้นอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่เจ้าเต่าก็ไม่คิดถึงมันเลย 

มันอยากรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเต่ารึเปล่า กระต่ายจึงเดินโซซัดโซเซกลับเข้าป่า ณ ที่ชายป่า มันเห็นเจ้าเต่ากำลังว่ายน้ำดำผุดดำว่ายอย่างเพลิดเพลิน โดยมีตะกร้าที่ว่างเปล่าตั้งอยู่ไม่ไกลนัก กระต่ายจึงเอ่ยถามเต่าว่า 

"นี่เธอไม่เคยไปเก็บก้อนหินแห่งความคิดถึงเลยเหรอ? เธอไม่คิดถึงฉันบ้างเลยเหรอ?"

เต่าได้ยินดังนั้นก็ตอบว่า "ก็คิดถึงนะ แต่ไม่มากพอจะต้องเดินไปเก็บก้อนหินอะ"

คำตอบของเต่าทำให้กระต่ายผิดหวังแต่มันก็คิดได้ว่า "รักกันได้ แต่ปริมาณความรักและความคิดถึงย่อมไม่เท่ากัน หรือเรียกง่ายๆว่า รักไม่เท่ากัน แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่เราจะต้องเฝ้ารอและรักคนที่เขาไม่คิดถึงเรา หรือคิดถึงเราเพียงแค่น้อยนิด"

หลังจากนั้นเต่าก็ไม่เคยเจอกระต่ายอีกเลย!!!